The oldest acts like young. The youngest acts like old. lol

Dumiretso ako pag-uwi papunta kila Pinsan, kaso sa daanan nakita ko ‘to. Kung titingnan mabuti yung larawan, o kung i-zoom na lang, makikita ang isang matandang nasa Wheelchair na hirap na. Pag daan ko sa bahaging yan, sumikip yung dibdib ko. Nakakaawa talaga. Hindi naman niya ako napansin, pero alam ko yung pakiramdam na kinaawaan na ayaw ko rin.

Nakatitig lang siya sa bintana, kung saan may mga tao o sasakyang nagsisidaan habang tumutugtog yung isang Slow Rock na Love Song. Ang dami kong naisip nung makita ko siya: Wala bang nag-aalaga sa kanya? Magiging ganyan kaya pakiramdam ng magulang ko pagtanda nila, ang mag-isa? Magiging ganyan kaya ako sa magulang ko? O ako kaya ang magiging ganyan pag tumanda na ako?

Masaya ang buhay, oo. Kaya nga dapat at nilalasap ko talaga ito, na ngayon ay may pagsisikap na. Pagsisikap para tumayo, at umunlad kahit para sa sarili lang na kaya ring makapagpaunlad sa iba. Pero yung mga ganitong tagpo, ganito talaga yung nakakapanghina sa akin. Yung mga pakiramdam na maaaring mawalang silbi yung buhay mo, mas mahirap yung ganyang pakiramdam sa panahong puno ka na ng pagsisikap.

Masaya naman talaga ang flow ng buhay, basta ba inaayos mo. Nasa sa iyo rin kasi yan eh, kung pababayaan mo o pauunlarin mo. Dalawa lang yan, now or never baga. Maging realistiko ka rin kasi paminsan-minsan, walang Forever Young.

Lahat tayo tatanda, pero gumawa ka ng paraan para magiging worth it yun. Gumawa ka rin ng paraan para madeserve mo yung mga nasa paligid mo, vice versa. Hayaan mo lang at patuloy na hilingin sa kanila, o kahit sumbatan mo na rin sila paminsan-minsan, para magawa mo pa yung mga gusto mo sa buhay. Kasi bilang na ang oras mo, at magandang hindi nilang panghinayangan yung pagkawala mo, dahil nagsilbi sila sa iyo. Ang matandang mag-isa sa kwarto.